Het is aannemelijk om te veronderstellen dat je concrete argumenten nodig hebt om iets of iemand te kunnen vertrouwen. Vertrouwen is dus iets dat verdient moet worden op basis van resultaten.
Veel mensen vinden (hebben er gelijk over) dat zij het niet verdienen om vertrouwd te worden. Althans in hun eigen interne dialoog. Naar buiten toe kun je jezelf natuurlijk als enorm sterk en krachtig neerzetten, maar we weten allemaal dat dat niet noodzakelijkerwijs authentiek is.
Zelfvertrouwen is dus voor een belangrijk deel gebaseerd op dat wat wij als bewijs zien om jezelf te kunnen vertrouwen. Maar wie is de rechter? En is de rechter objectief? En heeft de rechter gelijk?
Het gaat dus niet zozeer om de concrete bewijzen maar om de aannemelijke fantasie die we over onze verdiensten aanhangen. Ook al is het bewijs nog zo aannemelijk, je zou je zelf de vraag kunnen stellen waarom jij jezelf geen toestemming geeft om jezelf te mogen vertrouwen.
In de [UYL] ga je zien dat het vertrouwen dat je in jezelf kunt stellen, de basis is van alles wat er mogelijk is in jouw leven. Alles is gebaseerd op vertrouwen en voor het aannemen van zelf-vertrouwen moet je helemaal op je zelf willen, kunnen en durven vertrouwen.